Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ

Τα πρώτα τραπέζια φτιάχτηκαν από Αιγύπτιους και ήταν κάτι ελάχιστα παραπάνω από μεταλλικές ή πέτρινες πλατφόρμες που χρησίμευαν στο να κρατάνε τα αντικείμενα μακριά από το πάτωμα. Δεν χρησιμοποιούνταν για να κάθονται άνθρωποι. Το φαγητό τοποθετούνταν σε μεγάλες πιατέλες. Οι Αιγύπτιοι έκαναν χρήση διαφόρων μικρών τραπεζιών και υπερυψωμένων πλατφορμών.

Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι έκαναν πιο συχνή χρήση του τραπεζιού, κυρίως για γεύματα, αν και τα ελληνικά τραπέζια σπρώχνονταν κάτω από τα κρεβάτια μετά την χρήση. Ήταν βοηθητικά καλοφτιαγμένα έπιπλα, με πόδια από ξύλο, χαλκό ή ορείχαλκο και πολλές φορές διακοσμημένα με λεοντόμορφα και τραγοπόδαρα πέλματα. Συνήθως είχαν τρία πόδια για να εδράζονται σωστά στα ανώμαλα δάπεδα, και οι επιφάνειες τους ήταν στρογγυλά ή παραλληλόγραμμα καπάκια. Τα τραπέζια αυτά ονομάζονταν τράπεζαι και η μορφολογία τους απεικονίζεται σε πολλές αγγειογραφίες. Δεν έχουν διασωθεί, ωστόσο, δείγματα πέρα από τα ορειχάλκινα τμήματα τράπεζας που βρίσκονται στο μουσείο του Παλέρμο της Σικελίας. Οι αρχαίοι Έλληνες εφηύραν ένα έπιπλο που έμοιαζε με το σημερινό κομοδίνο.(κιβωτός ή λάρναξ). Τα τραπέζια φτιάχνονταν από μάρμαρο ή ξύλο και μέταλλο (συνήθως χαλκός ή κράματα ασημιού). Αργότερα, τα μεγαλύτερα τετράγωνα τραπέζια φτιάχτηκαν από ξεχωριστές πλατφόρμες και κολώνες. Οι Ρωμαίοι επίσης εισήγαγαν το μεγάλο ημικυκλικό τραπέζι στην Ιταλία, το mensa lunata.

Η επίπλωση κατά τον Μεσαίωνα δεν είναι τόσο γνωστή όσο αυτή σε προηγούμενες ή μεταγενέστερες περιόδους και οι περισσότερες πηγές δείχνουν τους τύπους που χρησιμοποιούνταν από τηναριστοκρατία. Στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τα τραπέζια ήταν φτιαγμένα από μέταλλο ή ξύλο, συνήθως σε τέσσερα πόδια, συχνά συνδεδεμένα με ιμάντες σε σχήμα Χ. Τα τραπέζια για γεύματα ήταν μεγάλα, συνήθως κυκλικά, ή ημικυκλικά. Στην δυτική Ευρώπη, οι εισβολές και οι σκληροί πόλεμοι προκάλεσαν την περισσότερη απ' τη γνώση της κλασσικής εποχής να χαθεί. Σαν αποτέλεσμα της απαίτησης για τη δυνατότητα μεταφοράς ενός τραπεζιού, τα περισσότερα τραπέζια ήταν τετράγωνα απλής κατασκευής, αν και μικρά κυκλικά επανεμφανίστηκαν κατά τον 15ο αιώνα και μετά. Στην γοτθική περίοδο, το σεντούκι έγινε πολύ δημοφιλές και συχνά χρησιμοποιούνταν σαν τραπέζι.

 ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΗΡΟΥΝΙΟΥ

Η πρώτη εμφάνιση του πηρουνιού σαν όργανο στην κουζίνα πρέπει να έγινε το 14ο αιώνα, σύμφωνα με κάποιες βασιλικές απογραφές που βρέθηκαν.

 Η χρήση του, πάντως, πρέπει να διαδόθηκε το 16ο αιώνα για να μεταφέρουν τα καυτά φαγητά από τις πιατέλες που τα σέρβιραν και να τα τοποθετούν πάνω σε φέτες ψωμιού που έπαιζαν το ρόλο του πιάτου.

Όλοι όμως (από βασιλιάδες μέχρι και τον πιο ταπεινό χωρικό), έτρωγαν το φαγητό τους με τα δάχτυλα. Φυσικά δεν ήταν λίγες οι φορές που λερώνονταν και έσταζαν οι σάλτσες και τα ζουμιά πάνω τους.

Το 1574, ο μελλοντικός βασιλιάς της Γαλλίας Ερρίκος Γ', ανακάλυψε τη χρήση του πηρουνιού περνώντας από τη Βενετία, που και αυτή μόλις είχε εισάγει αυτό το περίεργο όργανο στα τραπέζια της υψηλής κοινωνίας. Έτσι, έφερε και στη Γαλλία αυτή τη νέα μόδα και οι Γάλλοι ευγενείς έπαψαν πια να ανησυχούν μήπως λερώσουν το δαντελωτό κολάρο που φορούσαν για στολίδι στο λαιμό.

Η χρήση αυτής της διχάλας με το μακρύ χέρι, δεν ήταν χωρίς προβλήματα για τους ανίδεους: πολλοί ήταν αυτοί που τρυπούσαν τα χείλη, τη γλώσσα τους, ή δεν κατάφερναν να κρατήσουν το φαγητό στο πηρούνι μέχρι να το φέρουν στο στόμα τους! Γι'αυτό το λόγο, άργησε να επιβληθεί η χρήση του πηρουνιού. Ακόμη και ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ' προτιμούσε να τρώει με τα χέρια από το να χρησιμοποιεί πηρούνι.

Ευνοούμενες του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΔ', που μπορούν και χρησιμοποιούν πηρούνι

Φωτογραφία: Decock Εθνική Βιβλιοθήκη, Παρίσι

Το πηρούνι επικράτησε τελικά στα τραπέζια των αστών όταν του προστέθηκαν 4 δόντια (18ος αιώνας), οπότε ήταν και πιο εύκολο στη χρήση του.